Трудно е да поддържаш блог.
Особено ако го поддържаш редовно.
Особено ако не е четен от много хора, и имаш едва една блог дружка.
Какво ми е направило особено впечатление, че няма ни един блог в който да няма поне едно изречение от рода на „сори че не съм писал ама бях зает“. Не че аз съм изключение, но просто вече не мисля, че има смисъл. Този блог си замира, не само защото не пиша особено, ами и защото никой не чете.
Това разбира се не значи, че това е последния ми пост – не!
Ще си пиша както досега, когато имам какво да кажа, пък ако ще да си седи като лог на миналите ми деяния :)
Лично аз се надявах на много повече, пишейки тук, повече отговори, повече отзивчивост и чувство, но вие драги читателю ми убихте желанието.
Единствените коментари които получавам ( рядко ), са или „тука си написал грешно“, или „drooogaa“(StormRage style), или просто някаква простотия, която не търпи асимилация.
And so the dream of the blog continues…